Trasa 31 (26,8 km, 7.05 h):
Długołęka – Szczodre – Łozina – Bierzyce – Zaprężyn – Skała – Mękarzowice – Dobroszyce

Długołęka – 2,5 km – Szczodre – 3,5 km – Budziwojowice – 1,1 km – Łozina – 1,0 km – Bierzyce – 1,5 km – Zaprężyn – 3,0 km – Skała – 4,3 km – Czartowice – 2,8 km – Mękarzowice – 5,2 km – Dobroszyce – 1,9 km – Dobroszyce stacja

Żeby zobaczyć przebieg trasy kliknij ikonkę „zobacz wszystkie warstwy danych”

Dojazd – stacja Długołęka na linii Wrocław – Oleśnica – Krotoszyn (D7), jeżdżą tędy pociągi Kolei Dolnośląskich w relacjach Jelcz-Laskowice/Wrocław Główny – Oleśnica/Milicz/Krotoszyn oraz Przewozów Regionalnych w relacjach Wrocław Główny – Oleśnica/Bierutów/Namysłów/Kluczbork i Wrocław Główny – Ostrów Wielkopolski. Stacja Dobroszyce na linii Wrocław – Oleśnica – Krotoszyn (D7), jeżdżą tędy pociągi Kolei Dolnośląskich w relacjach Jelcz-Laskowice/Wrocław Główny – Milicz/Krotoszyn oraz Przewozów Regionalnych w relacji Wrocław Główny – Ostrów Wielkopolski.

Trasa biegnie przez Równinę Oleśnicką i Wzgórza Trzebnickie. Ze stacji Długołęka idziemy przez rozległy park pałacowy z pozostałościami Śląskiego Windsoru w Szczodrem, następnie przez Budziwojowice do Łoziny z kościołami MB Bolesnej i Wniebowzięcia NMP oraz do Bierzyc. Wkraczamy we Wzgórza Trzebnickie, z Zaprężyna z pałacem i Czarnym Jarem podchodzimy na wzgórze, idziemy dalej pofalowanym terenem przez Skałę z dworem, Czartowice i Mękarzowice z folwarkiem. Wracamy na Równinę Oleśnicką, by dotrzeć do Dobroszyc z pałacem i stacją.

Trasa zaczyna się na stacji Długołęka (127 m).

Stacja Długołęka położona jest na otwartej w 1868 r. przez Kolej Prawego Brzegu Odry linii Wrocław Mikołajów – Oleśnica – Kluczbork – Fosowskie. Odcinek do Oleśnicy przed 1886 r. uzyskał drugi tor, odcinek do Kluczborka został w 1972 r. zelektryfikowany.

Stacja pierwotnie nosiła nazwę Szczodre, dla podkreślenia położenia w pobliżu słynnego pałacu królów saskich. Nazwę zmieniono na Długołęka w 1973 r. Stacja posiada trzy tory główne z dwoma peronami i dwa tory boczne. W stronę Borowej odgałęzia się bocznica do składowiska odpadów paleniskowych Elektrociepłowni Wrocławskich z pięcioma torami postojowymi. Ruch prowadzony jest przez nastawnie z lat międzywojennych – Dł i Dł1. Budynek stacji pochodzi z lat budowy linii, posiada dużą wiatę peronową, pochodzącą z czasów, kiedy Szczodre było uczęszczanym przez Wrocławian letniskiem. Zachował się też magazyn towarowy z dawną nazwą stacji.

Ze stacji idziemy szlakiem zielonym, którym będziemy podążać do Zaprężyna. Dochodzimy do dwupasmowej drogi nr 368 Wrocław-Oleśnica, którą przekraczamy na światłach. Drogą bitą wkraczamy w park, okalający pałac w Szczodrem i przecinamy potok Pęga. Mijamy Bramę Jelenią z domem strażnika z lat 1860-70 i sztucznie usypany kopiec. Docieramy nad staw, malowniczo położony w zrewitalizowanej części parku z polaną piknikową. Idziemy ul. Stawową (138 m), można tu podejść 260 m w prawo do pozostałości pałacu.

Pałac w Szczodrem wybudowany został w 2. poł. XVII w. w stylu renesansowym przez ks. oleśnickiego Chrystiana Ulryka, jako letnia rezydencja jego żony Sybilli.

Przebudowany przez królów saskich w latach 1851-67 na okazałą rezydencję w stylu angielskiego neogotyku (architekt C. Wolf), zwaną „Śląskim Windsorem”. Znajdowała się tu słynna sala z siedmioma żyrandolami i pokój jadalny z rosnącymi w nim melonami i czereśniami, pałac był miejscem występów teatralnych i baletowych. Wokół rozciągał się 75-hektarowy park krajobrazowo – botaniczny. Opuszczony pałac zajęło w czasie wojny SS, w 1945 r. spaliło się wnętrze, po 1955 r. rozebrano większość obiektu. Zachowała się tylko północna część wschodniego skrzydła, oczekująca na remont. Obok rośnie pomnikowy dąb.

Ul. Stawową, biegnącą przez leśną część parku wkraczamy do wsi Szczodre i głównej ul. Trzebnickiej. Mijamy dawny browar pałacowy z restauracją z ok. 1880 r., koło dawnej stajni z ok. 1890 r. skręcamy w ul. Leśną. Przekraczamy Dobrą, mijamy leśniczówkę i opuszczamy Szczodre. Przed mostkiem na Mielnicy rośnie pomnikowy dąb, w zagajniku w głębi za nim znajduje się średniowieczne grodzisko. Szutrówką i drogą bitą wkraczamy w niewielki las, po wyjściu z niego droga przechodzi w zanikającą ścieżkę, biegnącą przez zarośnięte łąki. Dochodzimy do wyraźniejszej drogi polnej i skręcamy w drogę dojazdową wzdłuż szosy ekspresowej S8 Wrocław – Warszawa. Wkraczamy na skraj Budziwojowic, idziemy szosą i przekraczamy wiaduktem drogę S8. Mijamy pomnikowy dąb oraz cmentarz komunalny z boiskiem i docieramy do Łoziny z cmentarzem parafialnym. Ul. Oleśnicką osiągamy główne skrzyżowanie z kościołem MB Bolesnej (152 m).

Poewangelicki kościół MB Bolesnej wzniesiono w latach 1710-12 w konstrukcji szkieletowej. Poprzedni z 1701 r. został na polecenie niechętnych protestantom władz cesarskich rozebrany. Po 1945 r. kościół otynkowano. W południowej ścianie znajdują się dwa barokowe epitafia z ok. 1735 r. Drewniana wieża-dzwonnica, zwieńczona okazałym cebulastym hełmem powstała w 1776 r. Ołtarz główny ufundował w 1714 r. Ch. Sylwiusz von Langenau, we wnętrzu zachowały się charakterystyczne dla świątyń ewangelickich empory. Obecnie kościół stanowi Sanktuarium MB Bolesnej, znajduje się w nim cudowny obraz, pochodzący z Tuligłów pod Lwowem.

Warto tu podejść 100 m w lewo do kościoła Wniebowzięcia NMP.

Gotycki kościół Wniebowzięcia NMP wzniesiono w XV w. i przebudowano w 1676 r.

We wnętrzu nakrytym drewnianym stropem znajduje się barokowe wyposażenie z końca XVII w., ołtarz główny z 1632 r. z obrazem Trójcy Św. i manierystyczny ołtarz boczny z obrazem Wniebowzięcia. Poza tym znajdują się tu: barokowa ambona i rzeźba św. Jana Nepomucena, klasycystyczny prospekt organowy oraz manierystyczne epitafium Heleny von Ehediger. Na ścianach zewnętrznych wiszą trzy renesansowe płyty nagrobne. Na cmentarzu stoi kaplica grobowa z XIX/XX w. Koło kościoła znajduje się grób rodziny von Strachwitz i barokowa figura św. Jana Nepomucena z 1727 r.

Skręcamy w ul. Milicką, mijamy bibliotekę z pocztą i szkołę z boiskiem. Ul. Wrocławską wkraczamy do Bierzyc, koło dawnego domu dróżnika skręcamy w ul. Sosnową. Docieramy do skrzyżowania z krzyżem i mostkiem na Mielnicy, ul. Klonową i Kubańską opuszczamy Bierzyce. Wkraczamy we Wzgórza Trzebnickie, idziemy dolinką Krakowianki i osiągamy Zaprężyn (162 m). Na skrzyżowaniu zmieniamy kolor szlaku na czerwony, którym będziemy podążać do końca trasy. Idziemy szosą, koło krzyża znajduje się pałac.

Neorenesansowy pałac powstał w latach 1880–90, zbudował go prawdopodobnie Eduard von Wietersheim, obecnie stanowi własność prywatną.

Przecinamy Krakowiankę i zaczynamy podejście, wkraczając w malowniczy, głęboko wcięty wąwóz lessowy Czarny Jar. Można w nim zaobserwować korzenie ledwo trzymających się skarpy drzew. Opuszczamy Zaprężyn i pniemy się do góry do szosy Łozina – Węgrów. Z tyłu rozpościera się piękna panorama położonego w kotlince Zaprężyna, na wprost widoczne pofalowane grzbieciki Wzgórz Trzebnickich. Skręcamy w polną drogę i schodzimy wzdłuż szpaleru drzew. Po lewej otwiera się widok na Węgrów. Docieramy do szosy Węgrów – Jaksonowice i przekraczamy potok Jagodna. Koło przystanku skręcamy w boczną drogę, podchodzimy lekko do góry wzdłuż alei i osiągamy wieś Skała. Mijamy szachulcową stodołę i kapliczkę. Po prawej stronie, nieco w oddaleniu można zobaczyć skromny dwór (176 m). Opuszczamy Skałę i skręcamy w dróżkę, sprowadzającą nas do dolinki. Podchodzimy na widokowe wzgórze i obniżamy się stopniowo, po lewej widać folwark w Krotowicach. Docieramy do szosy w przysiółku Czartowice i szosy Dobroszyce – Węgrów. Na skraju Krotowic skręcamy w widokową polną drogę, częściowo wyłożoną zarastającymi trawą płytami betonowymi. Przekraczamy dolinę Sowiny i wchodzimy na szczyt kolejnego grzbieciku. Z grzbietu rozpościera się rozległy widok na pofalowane Lasy Złotowskie i położoną u ich stóp Łuczynę. Schodzimy do bitej drogi z Prawocic i docieramy do Mękarzowic. Przecinamy Łuczyńską Wodę koło dawnego młyna i stawu, po czym docieramy do szosy z Siekierowic. Idziemy brukowaną drogą, mijamy wiatę i niewielki folwark z kominem dawnej gorzelni (167 m). Koło kapliczki skręcamy w szutrówkę, która po opuszczeniu Mękarzowic zamienia się w drogę polną. Teren się wypłaszcza, opuszczamy powoli Wzgórza Trzebnickie, wracając na teren Równiny Oleśnickiej. Dochodzimy do dwóch samotnych zagród, należących do Strzelec i idziemy chwilę szutrową drogą dojazdową do nich. Dalej idziemy drogami polnymi i fragmentem miedzy, po lewej doskonale widoczne są Strzelce z kościołem. Osiągamy szosę z Siekierowic, ul. Wojska Polskiego wkraczamy na teren Dobroszyc.

Dobroszyce to wieś gminna, wzmiankowana w 1405 r., jako Treszkin, siedziba rodu von Czirn. W 1655 r. zakupiona od von Hengelów przez ks. oleśnickiego Sylwiusza Nimroda wirtemberskiego, który w 1663 r. w pobliżu dokonał lokacji nowego miasta z kwadratowym rynkiem. W 1675 r. jego syn Juliusz Zygmunt połączył obie miejscowości w jedno miasto, zwane Juliusburg. W XVII i XVIII w. znaczący ośrodek tkactwa i szewstwa, w 1693 r. wzniesiono ratusz. W 1745 r. miasto straciło status rezydencji ks. oleśnickich. Od 1792 r. własność dynastii brunszwickiej, od 1884 r. kr. saskiego Fryderyka Augusta III. W XIX w. sukiennictwo podupadło, w 1826 r. zburzono nawet ratusz, rozwinął się za to przemysł drzewny. W 1928 r. Dobroszyce utraciły prawa miejskie. W latach 1940-42, mieścił się tu obóz jeniecki dla oficerów belgijskich, francuskich i holenderskich.

Mijamy dawny basen, stawy hodowlane i jaz na Dobrej, za którymi widać okazałą bryłę dawnego sierocińca (obecnie ośrodek Caritas). Docieramy do zabudowań wsi i pałacu.

Pałac z lat 1589-1601 wzniesiony został przez Andreasa von Hengela jako renesansowy dwór obronny i przebudowany w latach 1675-76 przez ks. Juliusza Zygmunta na barokową rezydencję.

Gruntownie przebudowany w 1853 r., usunięto wtedy barokową ścianę szczytową i założono park na miejscu ogrodów. Po 1945 r. znajdowała się tu siedziba szkoły, obecnie stanowi własność prywatną, mieści przedszkole i pensjonat. Pałac zatracił wiele cech stylowych, zachowały się renesansowe obramienia okien oraz późnorenesansowy i barokowy portal. W narożach stoją baszty, jedną z nich przebudowano na wieżę. Obok pałacu znajduje się oficyna z herbami i datą 1821, stał tu też wzniesiony w latach 1693-97 kościół ewangelicki Św. Trójcy, rozebrany w 1970 r. Naprzeciwko pałacu znajduje się dawna szkoła ewangelicka.

Idziemy ul. Wojska Polskiego, koło dawnej pastorówki, w której mieści się przychodnia i dochodzimy do ul. Trzebnickiej. Na kolejnym skrzyżowaniu skręcamy w ul. Oleśnicką (158 m), można tu podejść 280 m prosto na dawny rynek. Mijamy dawny cmentarz, na miejscu którego urządzono park z muszlą koncertową oraz szachulcową stodołę. Skręcamy w ul. Lipową i przecinamy na światłach obwodnicę Dobroszyc, na ruchliwej drodze nr 340 Trzebnica – Oleśnica. Ul. Kolejową mijamy boisko i docieramy do granicy Dobroszyc i przejazdu kolejowego. Przed nim odchodzi w lewo brukowana droga, którą można dostać się na stację Dobroszyce (168 m), gdzie kończy się nasza trasa.

Stacja Dobroszyce powstała na linii Kolei Oleśnicko-Gnieźnieńskiej, zbudowanej w 1875 r. Trasa biegła przez Milicz i Krotoszyn. W latach 1909-10 z sąsiedniego Grabowna Wielkiego zbudowano boczną linię do Ostrowa Wielkopolskiego. Po 1945 r. większe znaczenie nabrała trasa Oleśnica – Grabowno Wielkie – Ostrów Wielkopolski, stanowiąca część połączenia Wrocław – Warszawa. W tym okresie zbudowano drugi tor na odcinku Oleśnica – Grabowno Wielkie. W 1975 r. zelektryfikowano odcinek Oleśnica – Grabowno Wielkie – Ostrów Wielkopolski. Wskutek złego stanu torów połączenia pasażerskie na trasie do Milicza i Krotoszyna zawieszono w latach 2004-05 i 2016-19. Po remoncie i znacznym zwiększeniu prędkości linię ponownie otwarto w 2019 r., obecnie obsługiwana jest przez Koleje Dolnośląskie.

Stacja posiada trzy tory i dwa perony, obsługuje ją położona na wylocie do Grabowna Wielkiego nastawnia Db. Ze stacji biegła bocznica do zakładów Kronoplus. Budynek dworca pochodzi z lat budowy linii, dostawiono do niego magazyn towarowy, obok stoi szalet.

Wzgórza Trzebnickie:

Zapisz się do Newslettera

Wyślij mi swój biuletyn (możesz zrezygnować w dowolnym momencie).

 

Zapisz się do Newslettera

Wyślij mi swój biuletyn (możesz zrezygnować w dowolnym momencie).

 

Zapisz się do Newslettera

Wyślij mi swój biuletyn (możesz zrezygnować w dowolnym momencie).